Sinds een paar dagen raak ik nogal verstrikt in het nadenken over liefde. Het valt me bij mezelf op dat ik minder of niet meer liefheb, zodra er voor mij niets meer inzit.

Zowel mijn zusje als mijn vriend heb ik nu al sinds 2 januari niet meer gezien en ik mis ze haast niet. Dat vind ik erg en zorgwekkend. Ik vraag me dan af of ik wel (echt) van hen houd. Daarom ga ik terug naar de momenten waarin ik wel liefde voelde, of althans, dat wat ik als liefde bestempel. En bijna altijd kom ik dan uit bij momenten waarin IK me door hun gedrag goed voelde. Dus op momenten van lichamelijke intimiteit (knuffels, vrijen), geestelijk dicht bij elkaar zijn (goede gesprekken), gezelligheid en verrassing en als zij iets liefs voor mij deden. Van meerdere vriendinnen hoor ik vaak dat ze zouden willen dat ik vaker vanuit mijzelf contact zoek. Dat doe ik ook wel, maar van nature niet zo snel en vaak als die vriendinnen. Waarom doe ik dat niet? Omdat ik daar op dat moment geen behoefte aan heb. Maar zie je, dan gaat het weer om wat IK eruit haal.

Vroeger heb ik weleens iets gelezen over dat liefde altijd egocentrisch is, omdat het je iets oplevert. Dat vind ik een erg moeilijke zaak. Liefde raakt op deze manier haar ongecompliceerdheid voor mij kwijt. Het is langzaam aan het verworden tot iets waar ik alleen maar over nadenk, i.p.v. dat ik het voel. Liefde staat voor of een egocentrische wens of een rationele keuze. Ik vraag me af of het aan mij ligt en of ik ooit wel echt onvoorwaardelijk en onzelfzuchtig lief kan leren hebben. Hebben jullie hier ideeen/theorieen over? Wat is jullie mening?

Kan het misschien zijn dat je het nogal druk hebt met dingen waardoor je haast niet aan hun denk en je ze daardoor voor je gevoel niet mist? Het kan ook zijn dat je met je gedachte niet constant bij hun bent en daardoor geen liefde voelt. Dat van die vriendinnen herken ik ook wel. Sommige zijn heel erg druk en reageren daardoor minder als ik mail om af te spreken. Dat komt er dan wel van alleen na een tijdje pas. Heel vaak zien we elkaar als we vakantie hebben. Soms wel erg jammer.

Ik vind dat je door dit te vertellen niet egocentrisch overkomt. Iedereen is daarin verschillend. De een is gevoelige ervoor dan de ander. Ik ben daarin heel erg gevoelig. De mensen waar ik heel veel omgeef mis ik dan. Vind het moeilijk om er wat over te zeggen. Misschien heb je toch wat aan mijn tekst.

Ik kan dit waarschijnlijk allemaal niet mooi verwoorden maar ik wil toch even reageren.. 

Mijn zus zie en spreek ik vaak maar 1 tot 2 keer per maand. Maar dit ligt ook aan de afstand (Friesland - Utrecht).. Ik mis haar verder ook niet. Dit betekent niet dat ik geen liefde voor haar voel en ik vind het dan ook niet zorgwekkend. 

Wel vind ik 't jammer jij de adviezen van je vriendinnen 'negeert'. Ik denk dat het bijzonder is dat je vriendinnen aangeven wat hen 'irriteert' binnen jullie vriendschap. Veel mensen nemen de moeite niet om ergernissen aan te geven waardoor vriendschappen vaak stuk lopen. Koester dit. Bovendien is het in een vriendschap geven en nemen en ik krijg 't idee dat je nu meer neemt dan geeft. Vind 't nogal bot om te zeggen: daar heb ik geen behoefte aan... Soms heb ik ook wel eens geen zin om vriendinnen te spreken maar ik vind 't niet echt sociaal om, als ze hun verhaal graag kwijt willen, mijn eigen belangen daar boven te stellen. 

Als ik aangeef bij een vriendin dat ik 't jammer vindt dat ze zo weinig van zich laat horen, en ik zou dit antwoord krijgen dan zou ik er eerlijk gezegd weinig respect voor hebben. Vind 't vrij makkelijk gedacht..  

Ik ben het eens met Gup..

Overigens spreek ik mijn broers ook weinig.. Vind het totaal niet zorgwekkend eigenlijk..

ik begrijp heel erg wat je bedoelt, maar ik denk dat dit stiekem voor iedereen zo is. Je zit immer in een relatie voor jezelf, omdat jij het leuk vind en je er goed bij voelt, niet omdat je die ander een plezier doet. zo denk ik er dan over. De mens is gewoon een egoistisch wezen, je leeft immer zelf om een fijn leven te hebben, dit hoeft natuurlijk niet ten koste van anderen, maar anderen kunnen er wel aan bijdragen, en het mooie is dat anderen er dan ook weer iets moois aan overhouden.

Ik denk niet dat je liefde moet proberen te meten door de intensiteit waarmee je iemand mist. Dat is denk ik niet echt een goede graadmeter. Wat Gup ook al schreef: Zij ziet haar zus maar 2 keer in de maand, mist haar tussendoor niet, maar toch houdt ze wel van haar. Ik kan ontzettend veel liefde voelen voor mijn kleine zusje, en haar ook intens missen, maar er gaan meer dagen voorbij dat ik niet aan haar denk, dan dat ik wel aan haar denk. Toch hou ik van haar met m'n hele hart.

Verder heb ik wel een beetje dezelfde gedachtengang gehad als jij wat betreft iemand, en daar twijfel ik nu ook heel erg over, maar daar kan ik je verder nu niet echt inzicht over geven.

Wat betreft of liefde egoistisch is.. Ik denk in zekere zin wel.. Je geeft liefde meestal om er ook iets voor terug te krijgen. Of dat nou liefde terug is of een ander gevoel van genoegen, maakt niet zo veel uit, ik denk dat het vrij mens-eigen is om in die zin egoistisch te handelen en emoties op zichzelf te betrekken.

Maar ik zou proberen als ik jou was er niet zo zwaar aan te tillen. Je hebt het vermogen om lief te hebben, zowel bij een romantische liefde als familie liefde, en dat is een heel mooi gegeven. Wat je intrinsieke beweegredenen daarvoor zijn, maakt denk ik niet heel veel uit. Ik denk dat als je daar te ver door over gaat filosoferen je tegen allerlei dingen aanloopt waardoor het de authenticiteit van de liefde afneemt. En dat zou zonde zijn. 

Ik moet hierbij wel opmerken (ik hoop dat je dit niet verkeerd opvat) dat jij dit misschien wel sterker hebt dan anderen. Zo verbaasde ik me er namelijk een beetje over dat jouw vriend alles voor je had gegeven/gedaan. Hij was verhuisd naar een vreemd land met vreemde taal, terwijl hij niet met je kon samenwonen, nieuwe baan, nieuwe vrienden etc. Toen kreeg hij ook nog weerstand van je familie (van wat ik ervan begrepen heb) en besloot hij dat hij liever een tijdje terug naar Wales zou gaan. Hij had zoveel voor jou gelaten, risico's genomen etc en kreeg er naast jou niks voor terug. Jij besloot ook niet flexibel genoeg te zijn om op zn minst te proberen daar te wonen voor een x aantal maanden. Te zien of dat leuk was. Je vond t dus leuk dat hij zoveel voor je deed, maar gaf niet terug (je zou niet hetzelfde voor hem willen doen). Heeft dat met deze issue te maken?

Ik haal dit zo weer weg als je dat fijn vindt.

gup4:

Wel vind ik 't jammer jij de adviezen van je vriendinnen 'negeert'. Ik denk dat het bijzonder is dat je vriendinnen aangeven wat hen 'irriteert' binnen jullie vriendschap. Veel mensen nemen de moeite niet om ergernissen aan te geven waardoor vriendschappen vaak stuk lopen. Koester dit. Bovendien is het in een vriendschap geven en nemen en ik krijg 't idee dat je nu meer neemt dan geeft. Vind 't nogal bot om te zeggen: daar heb ik geen behoefte aan... Soms heb ik ook wel eens geen zin om vriendinnen te spreken maar ik vind 't niet echt sociaal om, als ze hun verhaal graag kwijt willen, mijn eigen belangen daar boven te stellen. Als ik aangeef bij een vriendin dat ik 't jammer vindt dat ze zo weinig van zich laat horen, en ik zou dit antwoord krijgen dan zou ik er eerlijk gezegd weinig respect voor hebben. Vind 't vrij makkelijk gedacht..  

Overigens heb ik veel vriendinnen, waarvan het merendeel geen probleem heeft met mijn mate van contact zoeken. En ook, als een vriendin een verhaal kwijt wil, is ze altijd welkom. Ik heb alleen zelf van nature de neiging om me terug te trekken.

Dan heb ik het verkeerd begrepen en dan geef ik je een compliment om 't feit dat je er iets mee gedaan hebt. Het is niet makkelijk om jezelf in dit soort dingen te veranderen. 

Overigens meet ik mijn vriendschappen niet aan de intensiteit ervan. Diegene die ik als beste vriend/vriendin bestempel zijn gelijk ook de mensen die ik het minst vaak spreek. Maar dat zijn wel vriendschappen die al heel lang stand houden en dat is vrij bijzonder voor mij..

Om antwoord te geven op je werkelijke vraag.. In mijn eerste en enige relatie ben ik helaas niet egoïstisch genoeg geweest. Daardoor ben ik mijzelf compleet verloren binnen die relatie met als gevolg dat ik nu in therapie ga. Ik ben dus niet direct egoïstisch in een relatie. Wel moet je mij vrijheid geven, of in ieder geval het gevoel van vrijheid. Voel ik me opgesloten en beperkt dan is de kans groter dat ik egoïstisch wordt. 

Ik ben het er dan wel weer mee eens dat je leeft om jezelf gelukkig te maken. Maar ik denk ook dat je niet gelukkig kunt zijn als je niet weet hoe je een ander geluk kunt geven. Maar tot deze ontdekking kwam ik pas ná mijn relatie. 

@ VA: dat vraag ik me dus af ja, of ik het erger heb dan anderen. Ik ben heel onafhankelijk van anderen, terwijl ik ook weer heel graag gezelligheid opzoek. Jouw versie van de werkelijkheid is vrij karikaturaal en klopt niet helemaal, maar dat neem ik je niet kwalijk.

Ik merk wel dat ik een grote terughoudendheid voel tov. het idee van wonen in de UK. En daardoor vraag ik mezelf af of ik wel genoeg van hem houd, aangezien home is where the heart is...

@ FF: lieve, begripvolle post en je voelt goed aan wat ik bedoel. Ik ben wel benieuwd over jouw zelfde gedachtengang. Zin om erover te mailen? Which reminds me: ik moet jou nog terugmailen. Ga ik gelijk doen! Verder neem ik je advies ter harte...

Als we het er allemaal over eens dat liefde in zekere zin egoistisch is, hoe gaan we daar dan mee om? Moeten dat gewoon accepteren of moeten we doorzoeken naar een liefde die volledig onzelfzuchtig is?

Grote Groenteheld:

Ik mis mensen ook niet zo snel. Pas als ik merk dat zij wel heel veel behoefte hebben aan contact en veel toenadering zoeken, dan komt dat gevoel van missen wat sneller omdat ik mijn focuspunt kwijt ben op het moment dat het contact minder wordt.

Mensen doen nooit iets zonder er zelf beter van te worden, zelfs hele goede dingen als liefde komen echt puur voort uit eigenbelang. Dus je bent niet raar hoor, gewoon menselijk.

Dat mensen bijvoorbeeld van hun ouders houden en omgekeerd, heeft alles te maken met afhankelijkheid. Als kind móet je wel van je ouders houden, want anders overleef je niet. Als ouder móet je wel van je kind houden, want dat is biologisch gezien je kans op voortbestaan, en zorgt ervoor dat je niet uitsterft.

En partners houden ook voornamelijk van elkaar omdat ze dat zélf een fijn gevoel geeft en ze elkaar nodig hebben. Zelfs als een partner jarenlang bij een zieke partner blijft is dat deels eigenbelang, want weggaan zou vervelender voelen.

En daar is toch niets mis mee? Liefde is niet zo romantisch als iedereen altijd schijnt te denken, en al helemaal niet zoals je in films ziet of in boeken leest. Ik mis mensen ook niet zo snel hoor, ik heb mijn broertje ergens begin januari voor het laatst gezien, maar die mis ik heus niet. We bellen wel, maar missen? Nee, niet echt.

Mail jij eerst maar, dan mail ik daarna terug en haak ik hier verder op in. Ik moet toch zo naar de les.

Wat betreft je laatste vraag.. Ik ben er nog steeds over aan het nadenken. Als je namelijk naar wat andere emoties en handelingen kijkt van de mens, in de puurste zin van het woord, is het dan niet allemaal egoistisch? Je betrekt het volgens mij allemaal op jezelf. Als je angstig bent, handel je uit egoisme, wat het beste voor jou als persoon is. Zelfde geldt voor verdriet, blijdschap en andere emoties. Als je daar heel puur naar kijkt, volgens mij betrek je het dan in eerste instantie op je eigen ik. Hier zal vast een hele psychologische studie achter zitten maar daar heb ik nu geen tijd voor. In elk geval denk ik dat het bij liefde net zo is. Ik denk dat volledig onzelfzuchtigheid (is dat een woord?) niet bestaat en dat je daar ook niet naar hoeft te streven. Maar zo zie ik het, heel snel geformuleerd zonder enige achtergrond.

Een hele interessante kwestie. Helaas moet ik nu gaan. Eerst m'n brandende maagzuur proberen weg te eten en daarna naar de les van het jaar! Zin in! (Les over motivational attitudes, eigenlijk best ergens een beetje gelinkt hier aan als je het zo bekijkt..over intrinsic en extrinsic motivation en beweegredenen om 'iets' te doen. Maar in dit geval is dat 'iets' dan een tweede taal leren. Ik ga er m'n scriptie over schrijven.)