Ik ben nu op het punt beland in mijn relatie waarbij ik er serieus over nadenk hier niet verder mee te gaan.

Een paar feitjes:
We zijn bijna 4 jaar samen
We wonen bijna 5 maanden samen
We hebben 7 maanden verbouwd
Ik ben extravert, hij is introvert
Er gaan geen 3 dagen voorbij zonder ruzie
We hebben geen gezamenlijke vrienden
We hebben geen gezamenlijke hobbys
Hij is nuchter, ik ben heel emotioneel
Hij doet niks uit zichzelf, ik kan niks loslaten

Wij hebben allebei een totaal eigen karakter, en zijn denk ik op onze eigen manier een leuk mens om mee om te gaan, maar onze verschillen beginnen steeds groter te worden en ik weet niet of er nog toekomst in zit.

Ik wil praten, hij zwijgt liever
Ik wil dingen samen en/of met vrienden ondernemen, hij gaat liever met vrienden naar de kroeg
Mijn vrienden studeren, zijn vrienden zitten af en toe vast
Hij is 26 en gedraagd zich als een kind, ik ben 23 en wil binnen een paar jaar graag een kind.
Ik plan mn toekomst teveel, hij pland juist helemaal niks
Ik houd van intimiteit met knuffelen enz... hij doet liever zn daad.
Hij praat niet snel met vreemde, ik praat tegen iedereen
Hij is koppig, ik ben driftig

Op dit moment weet ik niet meer wat ik wil, ik houd van hem, maar wat kan de toekomst nog brengen. Hij is 26 maar gedraagd zich als 16, hij heeft nog nooit afscheid genomen van het puberen. Nou hoeft ie ook niet helemaal op en top volwassen te zijn, maar een beetje verantwoording zal wel op zn plaats zijn.
Zelf ben ik ook geen leuk persoon meer, ik ben niet meer wie ik was, maar dat heeft verschillende oorzaken:
 * Ik heb een halfjaar terug gebroken met mn ''beste'' vriendinnen, omdat ze veranderd waren en het verkeerde circuit ingingen
 * Wij zijn net verhuist
 * Ik ben 6 maanden geleden gestopt met roken

Allemaal verandering binnen een half jaar, eigenlijk voel ik me een beetje identiteitsloos.

Voor mijn gevoel moet ik stoppen met deze manier van leven, en dingen gaan doen die mij gelukkig maken met mensen waar ik me happy bij voel, en dat is niet bij mijn vriend.

Afgelopen week zijn mn verstandskiezen getrokken, wat een rotpijn die eerste twee dagen, maar mijn vriend, die was nergens te bekennen, alleen in het ziekenhuis omdat ie me moest brengen. 

Mijn vriend werkt 2 weken dagdienst en dan 1 week avonddienst, enz,  en deze week heeft ie toevallig avonddienst.

Ik had aan hem gevraagd of hij eerder naar huis kon komen, de dag dat mijn boosdoenende-kiezen eruit getrokken werden, zodat ik niet heel de nacht alleen was, maar dat wilde hij niet doen, omdat het de eerste avond-dienst van het jaar was...???
Maar hij kwam mij gisteren doodleuk vertellen dat hij na zijn werk ging stappen met collega's en eerder zou stoppen met werken, en toen knapte er iets. 

Ik lag al 2 dagen met pijn op de bang/bed, de tijden dat hij vrij was ging hij weg, een kopje thee was al teveel gevraagd, en nu ging hij ook nog is stappen??? Normaal gesproken vind ik het totaal geen probleem, we moeten beide ook ons eigen leven hebben, maar ik had hem nodig.

Zo gaat het altijd, als ik een griepje heb, dan gaat meneer weg, als ik pijn hebt, dan gaat meneer weg. Als ik me depri voel, dan moet ik mn moeder maar bellen. Maar toen hij twee weken in het ziekenhuis lag met een longontsteking wilde meneer wel dat ik elke avond eten kwam brengen, en dan wel het goede merk, hij stuurde me naar een andere stad voor zn lievelingseten, en ik deed alles. Ik zat elke vrije minuut aan zn bed. 
Het erge is, dat ik hem nu ook niet meer wil verzorgen, ik wil dat hij er ook alleen voorstaat, maar van nature ben ik juist heel behulpzaam .

Van thuis uit heb ik altijd meegekregen dat je voor elkaar zorgt, en elk mens een kan moet geven, en elkaar helpt. Zo kwamen mijn ouders helpen verbouwen, maakt mn moeder soep als ik ziek ben, en staat mn pa voor iedereen klaar. Ik kom uit een warm nest, en mijn broertje van 18 geeft mn vader nog steeds wel is een knuffel.
Mijn vriend komt uit een totaal ander gezin, het is ieder voor zich, tijdens onze 7 maanden verbouwing, heb ik zn ouders 1 keer gezien (ze wonen 3 straten verderop), de avond dat ik verhuist was, in bad wilde, maar zij zo graag wilde zien waar we gingen wonen.

Ik trek het gewoon allemaal niet meer, ik wil liefde voelen, ik weet dat je na 4 jaar niet meer verliefd op elkaar kan zijn, maar ik weet ook dat het niet gezond is wat ik nu voel.

Als ik het zo terug lees, weet ik dat de beste oplossing uit elkaar gaan is, maar hoe?
 - We hebben samen een koophuis en in deze tijd je huis verkopen zonder verlies?
 - We hebben een gezamelijke rekening
 - We hebben een verleden (bijna alles zit met hem verbonden)
 - Ik moet mn ouders inlichten, die hem zo goed hebben opgevangen
 - Ik moet iedereen inlichten
 - Het voelt al falen.

Heeft iemand dit meegemaakt, en hoe los ik het op, hoe wordt ik gelukkig???

Sorry voor het lange verhaal, maar ik durf er met niemand over te praten omdat het zo definitief klint/is, ik weet het niet.

Liefs
Mar

Misschien een stomme vraag maar heb je al met hem gepraat hierover?
Als hij misschien beter weet wat er aan de hand is over hoe je je voelt kan hij zijn gedrag (deels) aanpassen..
Of niet? 

Ik heb gepraat, op alle manieren, de lieve aanpak, rustig blijven, uit mn vel springen. Maar hij houdt niet van praten en spreekt zichzelfniet uit, en dat is zo lastig, want dan weet je ook niet hoe iemand denkt.  

Let erop dat uit elkaar gaan ook veel gevolgen heeft.. Want ik zie namelijk niets qua houden van etc..

Niemand kan jou vertellen wat verstandig is, dit is wat jij bij je zelf moet na gaan en waar jij zelf achter moet staan.
Ik snap echter je frustraties maar hoe heb je dat gedaan in al die jaren dat jullie samen waren? of had je het toen ook al zo? bouwt het zich verder op?
Heb jij hem verteld hoe je er nu over denkt?
Sterkte

Ben je gelukkig in deze relatie? Zie je een toekomst met je vriend? Hou je nog van hem? Stel deze vragen jezelf en heb het erover met je vriend. Het is lastig als je al langere tijd een relatie hebt om te breken, maar als je hier niet gelukkig mee bent en wordt dan is het ook niets.

Heel veel succes!

als ik jou was zou ik even met hem gaan zitten en als hij niet wil praten dan luistert hij maar..!

ik denk dat je voor jezelf al aardig een keuze hebt gemaakt over hoe je verder wil.. met of zonder hem.. je weet alleen niet hoe dit moet.

Kijk op internet hoe het gaat met het huis, te koop zetten of uitkopen, wat is voordeliger en handiger voor jou/hem en wil jij daar blijven wonen of dat liever niet..
Een gezamelijke rekening kan verdeeld worden en worden opgeheven hier moeten jullie alleen een handteking zetten en dan is dat gebeurd.
Als je uit elkaar gaat en je woont samen, neem aan dat dit huis op naam van beide staat.. Moet je een lijst maken met alle spullen die jullie hebben inclusief de waarde ervan.
Wat voor geld hebben jullie in de verbouwing gestoken en hoe is dit verdeeld.. zo bereken je hoe veel geld het gaat kosten met uitkopen, verdelen van de spullen wie krijgt wat enz.

Verder denk ik dat je er goed over na moet denken of deze problemen jou echt irriteren sinds jullie samen wonen of is dit eigenlijk altijd al geweest en hoopte je dat het over ging?

Mocht je het moeilijk vinden om tegen hem te vertellen wat je ervan vind om wat voor reden dan ook, schrijf het in een brief en vraag of hij je terug schrijft (hij wil niet praten zeg je misschien vind die schrijven makkelijker)

Ik hoop dat je er iets aan hebt, maar praat iig ook met iemand die hem kent. bv je moeder.. zij begrijpt waarschijnlijk beter wat jij bedoelt en misschien is het iets wat ze ook ziet.

Succes

Hoi, allereerst wat rot dat je niet lekker in je vel zit!

Ik vind dat je jouw situatie erg helder verwoord. Ik denk dat je zelf ook wel aanvoelt wat het beste is, volgens mij ben je een heel sterke meid, dat idee heb ik. Dat jij jezelf niet helemaal bent/voelt kan ook juist liggen aan je relatie! Hoe was het voor dit half jaar, waren jullie toen wel happy samen? En had je toen wel het idee dat je vriend het beste in jou naar boven haalde?

Het probleem is niet direct jullie tegenovergestelde persoonlijkheden. Dat kan echt wel samengaan. Alleen moet er dan wel door beiden moeite worden gestoken in de relatie, maar dat moet in iedere relatie, ook al lijk je nog zo op elkaar. Het kan niet zo zijn dat enkel jij eraan loopt te trekken en je vriend zich afsluit voor de problemen en voor jou.

Denk erover na een rustperiode te nemen, even alleen maar aan jezelf te denken.  

Hoi,

Echt wel een nare situatie waarin je twijfelt.

ik heb nog een aanvullende tip,

Gelijk uitmaken en het huis verkopen is een drastische besluit. Je woont ook samen waarbij je aan hem irriteert waardoor je niet 'gezond' kan nadenken over de relatie.

Misschien is tijdelijk zelfstandig ergens anders wonen goed. Hierbij kom je tot jezelf en kom je ook dingen tegen die je gaat missen als je zonder hem verder gaat en hij voelt wat jij voor hem betekend.

Hoop dat je eruit komt

Jeetje zeg, dat je ooit de keuze hebt genomen om samen te wonen, maar als ik jou was, zou ik tijdje rust nemen bij je ouders thuis. Ik denk wel dat je dan achterkomt waar je voor moet kiezen.

Ik herken heel veel dingen wat je schrijft. Mijn ex had ook een totaal ander beeld van een relatie; we zijn zo verschillend. Vooral dit stukje vond ik erg herkenbaar:
Ik ben extravert, hij is introvert
Er gaan geen 3 dagen voorbij zonder ruzie
We hebben geen gezamenlijke vrienden
We hebben geen gezamenlijke hobbys
Hij is nuchter, ik ben heel emotioneel
Hij doet niks uit zichzelf, ik kan niks loslaten

Wij hebben allebei een totaal eigen karakter, en zijn denk ik op onze eigen manier een leuk mens om mee om te gaan, maar onze verschillen beginnen steeds groter te worden en ik weet niet of er nog toekomst in zit.

Ik wil praten, hij zwijgt liever
Ik wil dingen samen en/of met vrienden ondernemen, hij gaat liever met vrienden naar de kroeg

Ik heb op 27 december jl. de knoop doorgehakt en gekozen voor mijn eigen geluk. Ik verdien veel beter dan dit en jij ook!
Het koophuis staat bij ons gelukkig alleen op zijn naam dus daar hadden we geen gedoe over, en die gezamenlijke rekening is gewoon een kwestie van een handtekening zetten. Heb je daarnaast nog wel een eigen rekening?

Ik hoop dat je sterk genoeg bent om voor jezelf te kiezen en mocht je er even over willen praten, PM me dan even!

 Een dikke knuffel voor jou meis! Je verdient veel beter en diep in je hart weet je dat zelf ook wel!

---

Hey meiden,

Bedankt voor jullie reacties,

Afgelopen weekend heb ik met mijn vriend gepraat, hij beloofd beterschap, maar ik heb er nogal een hard hoofd in.

Mijn vader merkte aan me dat het niet goed ging, en toen heb ik alles er maar uitgegooit (normaal gesproken doe ik dat liever niet bij mijn ouders, want dan hebben ze toch een bepaald beeld).

Naja, mijn vader gaf me het idee, om voor mezelf een datum te stellen, en als er voor die tijd niks veranderd is, en ik ben nog steeds ongelukkig dan de knoop door te hakken. 
Hij heeft me beloofd me te steuen, welke keuze ik ook maak, en dat is wel een hele geruststelling.

Eigenlijk kan ik me wel vinden in dat idee, ik heb mijn vriend duidelijk gemaakt waar ik mee zit en gevraagd waar hij mee zit, en hem meegegeven dat dit echt z'n laatste kans is op beterschap, anders is het definitief klaar. 

Hij krijgt van mij tot 1 juni (weet hij niet) en dan moet ik gaan kiezen, het zal niet makkelijk worden, maar het moet gebeuren.

 Liefs
Marijke

 

 

Hey meid, wat een lastige situatie!

Ik denk niet dat ik momenteel de aangewezen persoon ben om hier iets over te zeggen, maar het komt me allemaal akelig bekend voor. Afgezien van het feit dat mijn (inmiddels ex-)vriend en ik nooit samengewoond hebben en wij een paar jaar ouder zijn, zou dit ons verhaal kunnen zijn......

Ik zou je niet kunnen vertellen hoe je dit op moet lossen, maar ik raad je aan om er zoveel mogelijk over te praten, met de mensen die dichtbij je staan, ouders, vriendinnen of hier op het forum al je dat fijn vindt (heb ik veel aan gehad). Verder zou ik willen zeggen; neem rustig de tijd om er goed over na te denken en neem geen overhaaste beslissingen. Misschien een idee om het er eens rustig met hem over te gaan praten?

Heel veel sterkte!

Groetjes van Star

---

Come on and shine, shine like a Star
Shining so bright, like the Star that you are!!!