Ik weet eigenlijk even niet waar ik moet beginnen. Ik probeer hier al een paar maanden mee te dealen, maar ik kom er zelf niet uit. Dus als hier mensen zijn met wijze raad, ervaringen willen delen enz, dan hoor ik het graag! Sorry voor het lange verhaal, bedankt voor het lezen bij voorbaat.

Hoe het begon dan maar;

Ik ben nu 23 jaar en heb ruim zes jaar een relatie met mijn vriend, we wonen niet samen. Eigenlijk heb ik altijd gedacht dat wij samen oud zouden worden en dat we het helemaal waren voor elkaar, maar er zijn in oktober wat scheurtjes ontstaan waardoor ik erg ben gaan twijfelen. Mijn vriend is echt een lieverd, maar momenteel staat hij erg onder druk op zijn werk en volgt hij daarbij ook een zware opleiding. Dit betekent dat er wat minder tijd overblijft voor ons samen, aangezien hij in het weekend ook veel bezig is met school. Ik ga dus in het weekend redelijk veel zelf mijn gang en leuke dingen doen met vrienden, bezig houden met mijn hobby (dansen) enz.

In oktober was ik met mijn vriend op vakantie omdat hij er op dat moment echt even uit moest, hij was door alle drukte aan het eind van zijn latijn. In principe hebben we een fijne vakantie gehad, maar ik merkte wel dat we een beetje "ingekakt" waren. Ik wilde er eigenlijk 's avonds wat vaker op uit, maar hij wilde persé in het huis blijven. Daar merkte ik al dat ik me aan zijn "bejaarde" gedrag een beetje begon te irriteren.

Na die vakantie is het er niet beter op geworden. Hij heeft het alleen nog maar drukker gekregen. Ik heb er met hem over proberen te praten, maar hij wuift veel van tafel en zegt dat het allemaal maar tijdelijk is. Ondertussen is hij echt uitgeblust, hij doet niks meer aan sport, ziet zijn vrienden (waarmee het contact al langer is verwaterd) nu alleen nog maar als iemand jarig is. Nooit meer spontaan ofzo. Hij heeft ook weinig zin om dingen te ondernemen. Zelf ben ik een extravert persoon en ik hou erg van gezellige avondjes uit met vrienden of bij mensen thuis. Dit kan ik helaas alleen bijna niet meer delen met mijn vriend. Kortom; we groeien een beetje uit elkaar. 

Nu wil het geval dat ik oktober, vlak na die vakantie, heb afgesproken met een goede vriend die een half jaar in het buitenland was geweest. Het was een gezellige avond en omdat we nog lang niet uitgekletst waren, spraken we nog een keer af. Dit keer ging hij mee naar een salsa-avond van mij, wederom erg gezellig. Per toeval kwamen we elkaar zo'n 2 weken later tegen in Amsterdam op een feest. Tijdens deze avond ben ik "mijn groepje" uit het oog verloren en gingen zijn vrienden ook eerder naar huis. We hebben dus een groot deel van de avond met elkaar opgetrokken, weer reuze gezellig, goed gepraat en lol gehad. En eigenlijk was dat het moment dat ik door begon te krijgen dat ik meer voor hem ging voelen.

Nu moet ik toegeven dat ik altijd wel een zwak voor hem heb gehad en dat is andere mensen ook nooit ontgaan. Ik ken hem nu zo'n 5 jaar en heb regelmatig de vraag gekregen of wij "een stel" waren of er waren nieuwsgierige collega's die informeerden of er "nooit iets tussen ons gebeurt was". Ik wil hiermee dus maar duidelijk maken dat het ook niet bepaald een bevlieging is, er heeft altijd wel een bepaalde spanning tussen ons in gehangen, maar nu is het gewoon zo ontzettend sterk het gevoel! En ik weet eigenlijk vrij zeker dat het wederzijds is en heb ook van een toenmalige collega begrepen dat hij een aantal jaar terug mij ook wel erg leuk vond (ik ontkende dat op dat moment een beetje tegenover mezelf)

 Nu heb ik morgenavond een afspraak met die vriend omdat hij naar Amsterdam is verhuist. We gaan iets drinken in de stad en we hebben afgesproken dat ik daar ook blijf slapen. Hoewel ik al eerder een keer bij hem ben blijven slapen toen hij nog studeerde en er toen niks gebeurde, ben ik dit keer eigenlijk wel een soort van "bang" dat het mis kan gaan. Maar aan de andere kant; ik wil hem zo ontzettend graag! Maar dan kom ik in een vreselijk gewetensconflict met mezelf, want ik heb altijd gezworen om nooit of te nimmer vreemd te gaan. En ik weet ook zeker dat die vriend van mij nooit zelf iets bij me zou proberen.

Aan de andere kant, als ik heel eerlijk ben denk ik dat mijn relatie met mijn vriend nu gewoon aan het begin van het einde staat. Deze verliefdheid bevestigd dit volgens mij ook al. Mijn vraag is: Hoe ga ik hiermee om? Ik word helemaal gek van mezelf! 

 

 

Hmm.. Een lastig pakket dit idd... Maar ik denk dat je uiteindelijk toch voor je eigen geluk moet gaan. Als je al aangeeft dat de relatie na 6 jaar toch wat scheurtjes begint te krijgen, je vriend het liefst alleen nog maar thuis is omdat hij in feiten geen puf heeft voor andere dingen (alhoewel dit ook wel weer voorbij zal gaan? alleen de vraag is wanneer) zou ik toch even goed nadenken wat je zelf wilt. Weet je vriend trouwens wel af van je afspraakjes met je ''gewone'' vriend? En probeer er achter te komen of die andere jongen jou ook echt ziet zitten.... Ik weet op dit moment ook even niet wat ik nog meer als advies kan geven..

En mocht die andere jongen uiteindelijk geen wederzijdse gevoelens hebben voor je, denk dan toch nog een 2e keer na over de relatie met je huidige vriend. Is het het allemaal nog wel waard? Houd je nog wel echt van hem? Je wilt tenslotte hem, en jezelf, niet aan het lijntje houden... Toch?

Succes ermee

---

Wees jezelf, er zijn al zóveel anderen!

Dit zijn meestal wel waarschuwings tekens dat de relatie niet echt goed zit. maar ik zou wil heeel goed nadenken wat jij nu wilt en alles op een rijtje zetten.

---

Ben ik niet met je eens, Melis.

Zoals jij het stelt, even erachter komen of meneer 2 ook interesse heeft en zo niet toch weer meer tijd gaan steken in je vriend... dat vind ik niet netjes. Even checken of je nieuwe schoenen kan krijgen voor je de oude weggooit. Je vriend heeft toch hopelijk wel meer credit opgebouwd in die 6 jaar.

My two cents:

1) zou je ook over je relatie twijfelen als je geen gevoelens had voor een ander? Of ben je alleen maar aan het twijfelen geslagen vanwege de goede vriend?

2) als je jezelf niet vertrouwt in een situatie, zoals blijven slapen bij die vriend, dan moet je jezelf niet in die situatie brengen. Dan moet je daar gewoon niet gaan slapen. Eerst je gedachten op een rijtje, niet je laten leiden door een koortsachtig 'ik wil hem zo graag', want heeft je huidige vriend het echt verdiend om besodemieterd te worden?

Ik vind het ook nogal een verschil of hij geen tijd voor je maakt omdat hij 24 uur per dag wil gamen of met 100 verschillende vrienden wil stappen, of dat hij het doet vanwege werk en opleiding. Wat verwacht je van hem, dat hij zijn opleiding stopt of ontslag neemt of op zijn werk een probleem krijgt om met jou tijd door te brengen? Is dat (zeker die opleiding) niet van voorbijgaande aard, en zijn er geen betere tijden in zicht?

Beter lijkt het me om de boel open te gooien, je huidige vriend te vertellen wat je voelt voor die ander. Dan maak je het in elk geval bespreekbaar en wordt het je vriend ook duidelijk hoe serieus dit je dwarszit. Dan kunnen jullie samen kijken wat er te redden is en geef je hem een eerlijke kans. Het is tenslotte ook ZIJN relatie. En mocht blijken dat het niet meer gaat werken, dan kan je er altijd nog een punt achter zetten. Iets vernietigends als vreemdgaan zou ik koste wat kost vermijden.

---

May your heart always be joyful
May your song always be sung
May you stay forever young

Bedankt voor jullie reacties.

 Het is inderdaad wel een beetje wat Rockyourworld zegt. Het moet natuurlijk niet zo zijn dat je de één voor de ander inruilt. En mijn vriend is me zeker wel veel waard, ik weet alleen niet of dit nog past in de relatie die we nu hebben. Dat hij het druk heeft, dat gaat voorbij. Maar mijn vriend is gewoon op dit moment obesessief bezig met die opleiding. Hij mag nu in zijn tentamenperiode bijvoorbeeld geen leuke dingen doen. Eergisteren deelde hij mij mee dat ik in principe de komende twee weken (!) niet langs hoef te komen omdat hij "andere prioriteiten" heeft. Dus vrijdagavond een filmpje kijken zit er ook niet in. Ik heb op alle manieren geprobeerd met hem hierover te praten, maar ik kan hem gewoon niet bereiken. Die opleiding gaat uiteraard voorbij, maar die instelling van hem veranderd niet. Vroeger was hij ook wel serieus, maar nu is hij bijna bejaard aan het worden. Hij kan bijvoorbeeld ook niet later dan 23:00 gaan slapen, nooit, want anders is hij moe de volgende dag. En ik ben gewoon niet zo, ik zit zo niet in elkaar.

Wat betreft, mijn zelfbeheersing. Ik ga absoluut niet vreemd, dat weet ik vrij zeker. Dat is iets wat je zelf in de hand hebt. Maar als ik diep in mijn hart kijken zou ik hem zooo graag willen zoenen. Dus dat geeft wel aan dat er iets niet klopt. Ik ga daar vanavond wel naartoe, omdat we op dit moment veel te bespreken hebben qua werk en toekomstperspectief (we zijn beiden net afgestudeerd) en met mijn vriend kan ik dit soort gesprekken nu eigenlijk al een tijdje niet voeren. En ik kan daar slapen omdat zijn huisgenoot op reis is, dus we gaan niet in één bed liggen ofzo.

 Maar nogmaals bedankt voor de reacties, dit werkt soms zeer verhelderend. Heb er ook wel met vriendinnen over gepraat, maar die hebben nogal de neiging om je soms te sparen. En ik heb nu meer behoefte aan een eerlijk antwoord en iemand die me even met beide benen op de grond zet. 

 

En om nog even antwoord te geven op jullie vragen:

Ja, mijn vriend weet van mijn afspraken met die vriend. Daar doe ik niet geheimzinnig over. Hij kent hem niet persoonlijk, omdat mijn vriend zich niet zo erg bemoeit met mijn sociale bezigheden.

De twijfels waren er op de achtergrond, maar die zijn versterkt door mijn gevoelens voor die goede vriend. Daarbij is het gedrag van mijn vriend dit studiejaar zo extreem geworden dat praten dus gewoon niet goed lukt. Dat is al niet zijn sterkste kant en hij is een ontzettende binnenvetter. Maar ik had altijd wel goed contact met hem, maar nu heeft hij een muur opgetrokken. Ik heb gezegd dat ik daardoor ben gaan twijfelen aan onze relatie, maar daar gaf hij amper een reactie op.

 

Lief vlindertje, ik denk dat je je vriend wél bereikt als je hem vertelt dat je voor een ander gevoelens hebt. Het klinkt alsof hij je even voor vanzelfsprekend aanneemt op het moment, en ik denk dat je hem wél wakker kan schudden als je hem vertelt over je gevoelens.

Althans, ik mag hopen dat zijn prioriteiten dan een beetje wijzigen.

Eerlijk gezegd heb ik ook wel eens een periode minder met mijn vriend afgesproken omdat ik tentamens had en ik MOEST ze halen en ik weet van mezelf dat ik niet genoeg discipline heb om dan toch te leren als hij hier is... dus op zich vind ik zijn reactie an sich niet zo heel raar, maar wel gezien de context. Hij heeft tot nu toe je 'klachten' niet serieus genomen. Daar komt denk ik wel verandering in als je hem vertelt dat je verliefd bent op een ander.

---

May your heart always be joyful
May your song always be sung
May you stay forever young

Weet je, ik heb erover nagedacht om het hem te vertellen, maar ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij er dan direct een punt achter zal zetten. Ik denk dat hij zoiets al op zal vatten als vreemdgaan. Ik kan zijn reactie gewoon voor me zien; hij zal zoiets zeggen als: Wat doe je hier dan nog met mij, ik hou je niet tegen.

 En bovendien wil ik die goede vriend ook niet kwijt ofzo. Wij hebben gewoon sinds het allereerste begin dat we elkaar kennen zo'n goede klik. Kunnen zo goed praten, we zijn ook kritisch naar elkaar. Dat wil ik ook echt niet verliezen. 

Dan zou ik even een tijdje afstand nemen van die goede vriend en de gevoelens wat laten bekoelen, en het later nog eens aankijken allemaal...

Wel vreemd overigens dat je vriend niet naar een oplossing wil zoeken met je, dat hij het zo makkelijk zou afkappen na al die tijd, dat hij niet zou willen vechten.

---

May your heart always be joyful
May your song always be sung
May you stay forever young

Rockyourworld:

Ben ik niet met je eens, Melis.

Zoals jij het stelt, even erachter komen of meneer 2 ook interesse heeft en zo niet toch weer meer tijd gaan steken in je vriend... dat vind ik niet netjes. Even checken of je nieuwe schoenen kan krijgen voor je de oude weggooit. Je vriend heeft toch hopelijk wel meer credit opgebouwd in die 6 jaar.

My two cents:

1) zou je ook over je relatie twijfelen als je geen gevoelens had voor een ander? Of ben je alleen maar aan het twijfelen geslagen vanwege de goede vriend?

2) als je jezelf niet vertrouwt in een situatie, zoals blijven slapen bij die vriend, dan moet je jezelf niet in die situatie brengen. Dan moet je daar gewoon niet gaan slapen. Eerst je gedachten op een rijtje, niet je laten leiden door een koortsachtig 'ik wil hem zo graag', want heeft je huidige vriend het echt verdiend om besodemieterd te worden?

Ik vind het ook nogal een verschil of hij geen tijd voor je maakt omdat hij 24 uur per dag wil gamen of met 100 verschillende vrienden wil stappen, of dat hij het doet vanwege werk en opleiding. Wat verwacht je van hem, dat hij zijn opleiding stopt of ontslag neemt of op zijn werk een probleem krijgt om met jou tijd door te brengen? Is dat (zeker die opleiding) niet van voorbijgaande aard, en zijn er geen betere tijden in zicht?

Beter lijkt het me om de boel open te gooien, je huidige vriend te vertellen wat je voelt voor die ander. Dan maak je het in elk geval bespreekbaar en wordt het je vriend ook duidelijk hoe serieus dit je dwarszit. Dan kunnen jullie samen kijken wat er te redden is en geef je hem een eerlijke kans. Het is tenslotte ook ZIJN relatie. En mocht blijken dat het niet meer gaat werken, dan kan je er altijd nog een punt achter zetten. Iets vernietigends als vreemdgaan zou ik koste wat kost vermijden.

Echt helemaal eens, precies wat ik ook dacht.

En: zou je het ook uit willen maken als je geen gevoelens had voor een ander?

Echt, been there, done that. Ik heb mezelf deze vraag ook moeten stellen, en ik kon hem met een volmondig 'ja' beantwoorden. Mijn relatie met mijn ex liep na 2,5 jaar ook niet meer, het was op. Ik werd ook verliefd op een ander....Maar heb wel netjes met alles gewacht tot ik het uitgemaakt had.

Ik zou het wel vertellen tegen je vriend. Zeggen dat je twijfels hebt en dat je zo niet langer door wil gaan. Al denk ik dat jullie wel redelijk uitelkaar gegroeid zijn. Als ik naar mezelf en naar mijn vriend kijk, hij heeft het ook vaak retedruk en kan dan echt niets meer....Maarrr, ik vind het net zo fijn om dan lekker een filmpje in bed te kijken. Als jij graag meer dingen wil doen, en hij niet....Tja. Het houdt een keer op natuurlijk. Maar wees wel objectief en realistisch.

---

bubbelicious:

Dat ding is loodzwaar om te zuigen

Ik heb zo'n 3 weken geleden wel een aardig gesprek gehad en daaruit bleek ook al dat we wat betreft toekomstplannen een beetje uiteen liepen.Maargoed, verschil kan er zijn. Mijn vriend is gewoon nogal zwart/wit en hij gaat snel de confrontatie uit de weg. Er was een tijd dat ik zijn nuchterheid enz heel erg fijn vond, maar toen kon ik vaak ook nog wel met hem lachen. Dat is nu wel een beetje weg. We hebben toen wel afgesproken dat we wat meer tijd voor elkaar moeten maken, maar ik ben nu dus zelf al twee keer afgebeld in het weekend omdat hij het te druk had. 

En uiteraard heeft hij ook hele fijne eigenschappen hoor. Hij is zorgzaam, hij is geduldig, hij heeft absoluut veel voor me gedaan. Maar wat ik mis is; initiatief van zijn kant. Ik ben vaak degene die alles moet bedenken (uitjes) en ook degene die het gesprek aangaat als het wat minder loopt. Daar word ik dan zo moedeloos van. 

Ik heb mijn goede vriend sinds november overigens niet gezien. Enkel een paar keer gesmst en twee keer gebeld over praktische zaken (hoe mijn sollicitatie was afgelopen en of hij al nieuwe woonruimte had ) In die zin was er dus wel afstand, maar het gevoel werd echt niet minder. 

Een aantal vragen

Wat zou je doen als die andere jongen niet in het spel was, zou je dan bij je vriend blijven of zie je het niet meer zitten? Onbewust gebruik je nu toch de mindere kanten van je vriend, zoek je bevestiging?

Je hebt een relatie, als je je aangetrokken voelt tot die andere jongen ga dan niet bij hem slapen maar blijf eerlijk tegen jezelf en jou vriend en maak eerst een keuze wat je wilt doen met jullie relatie.

Als je wilt vechten voor jullie relatie zou ik het contact met je vriend verbreken.

Je hebt nu al een tijd geen aandacht van je eigen vriend gehad, dus alle aandacht die je van een ander krijgt is nu een extra en daardoor voel jij je nu extra speciaal.

 

 

Wat is er zo anders aan jullie toekomstplannen dan want dat lijkt mij weldegelijk belangrijk?

---

Never make someone a priority, when they are only willing to make you an option

Grote Groenteheld:

Be the master of your universe

Inderdaad Lagom.

Gaat het over 'liever op vakantie in een tent of in een all-in luxe hotel' of over belangrijke levenszaken als trouwen, kinderen, emigreren naar het buitenland, huismoeder zijn of vette carriere?

---

May your heart always be joyful
May your song always be sung
May you stay forever young

Precies wat ik bedoel

---

Never make someone a priority, when they are only willing to make you an option

Grote Groenteheld:

Be the master of your universe

Verschil in toekomstplannen. Mijn vriend wil koophuisje, boompje (beestje hebben we al). Dit trok mij in principe ook al, maar ik ben nu al 8 maanden afgestudeerd en heb nog steeds geen passend werk gevonden. Ik hop nu van de ene tijdelijke baan naar de andere. In het najaar ben ik erg verdrietig geweest dat het me niet lukte om een baan te vinden, toen is de eerste scheur ontstaan. Mijn vriend vond dat ik niet moest zeuren en maar even genoegen moest nemen met de tijdelijke baan. Maar ik ben ambitieus en wilde eigenlijk die tijdelijke baan helemaal niet.

Al met al ben ik tot de conclusie gekomen dat mijn huidige opleiding (HBO) het gewoon niet is. Ik wil dus een universitaire master gaan doen. Er komt dus voorlopig even niets van huisjes kopen terecht. Daarbij heb ik aangegeven best een poosje alleen op reis te gaan omdat dit mij goed leek voor mijn ontwikkeling. Mijn vriend zei me toen dat het het grote onzin vind dat ik op reis wil. Universitaire studie vind hij opzich wel een prima idee.

Ik heb dus gezegd dat we voorlopig misschien maar naar een klein huurhuisje uit moeten gaan kijken. Maar dat wil hij dus eigenlijk niet. Hij zit nu prima bij zijn moeder (waar ik het laatste tijd ook steeds minder goed kan vinden door haar dominante gedrag) en ik wil gewoon het huis uit. Mijn vriend wil een eensgezinswoning met een tuin, en anders niet.

Andere verschillen; ik hou erg van huiselijkheid. Heerlijk een avondje op de bank hangen met een goede film. Maar ik vind het ook leuk om op stap te gaan met vrienden, gewoon wat drinken, dansen, gezellig eten met elkaar. Mijn vriend heeft eigenlijk buiten mij niemand waar hij goed mee omgaat (behalve zijn twee zussen) dus als ik een avondje wegga, zit hij alleen thuis. Dat vind ik gewoon niet zo leuk. Ik zou graag zien dat hij ook met vrienden afspreekt, maar die heeft hij de laatste twee jaar zo verwaarloosd dat zij hem nu ook niet meer bellen om af te spreken. Kortom; hij raakt steeds meer in een isolement en het is nu zover dat ik er soms zelfs niet bij kan.